Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

ΕιρΑθηνών 8417/2013: Η τράπεζα είχε αποδεχτεί τον κίνδυνο. Ουσία βάσιμη αίτηση ασφαλιστικών νομής.

Με την 8417/2013 απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών διαπιστώνεται: 

1. Ότι δεν πιθανολογείται η ύπαρξη προσφάτων ή παρόντων πραγματικών περιστατικών που να μαρτυρούν παρόντα κίνδυνο φθοράς ή καταστροφής του οχήματος, αφού η καθ' ης έχει προβεί σε ασφάλιση αυτού για κάθε ζημία, την οποία ενδέχεται να προκαλέσει τρίτος ή να προκληθεί σε αυτό από τον εκάστοτε οδηγό του, ή από ανωτέρα βία ή τυχαιότητα.

2. Η Τράπεζα έχει ήδη αποδεχθεί από τον χρόνο που συνήψε την χρηματοδοτική σύμβαση με την δανειολήπτρια, ως ενδεχόμενο τον ανωτέρω κίνδυνο.

Σχόλιο: Προσωπικά, αυτή είναι η δεύτερη απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών (μετά την 221/2013), που η έννοια του "ηθικού κινδύνου" (ή moral hazard, κατά το αγγλοσαξωνικό δίκαιο) αναγνωρίζεται σε υπόθεση που χειρίστηκα, σε διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων νομής κινητού που άσκησε τράπεζα κατά δανειολήπτη.  

Η έννοια του ηθικού κινδύνου δεν είναι ρητά θεσπισμένη στο εθνικό δίκαιο (ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που και στις δυο περιπτώσεις δεν γίνεται ρητή αναφορά και χρήση του όρου). Ωστόσο, θα μπορούσε να πει κανείς ότι το μέγεθος του αναλαμβανόμενου κάθε φορά ηθικού κινδύνου από την τράπεζα αποτελεί πρόκριμα για τη διαπίστωση της τήρησης της αρχής του υπεύθυνου δανεισμού (η οποία είναι ρητά θεσπισμένη στο Ελληνικό δίκαιο). 

Όπως και να έχει η ανάληψη του ηθικού κινδύνου της δανειοδότησης φαίνεται ότι αρχίζει να αποτελεί ικανό όπλο, με το οποίο μπορεί να διαπιστωθεί η εκ των υστέρων ουσιαστική αβασιμότητα των επιδιώξεων της τράπεζας, που αποπειράται να παρουσιάσει ως νεόκοπους,  τους κινδύνους τους οποίους είχε ήδη αναλάβει από τη στιγμή της χρηματοδότησης. 


ΚΑΤΕΒΑΣΜΑ: Όποιος θέλει να κατεβάσει την απόφαση, μπορεί να το κάνει από εδώ.
(η απόφαση είναι ακόμα ακαθαρόγραφη γι' αυτό και παρατίθεται το δημοσιευμένο σχέδιό της)

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Η ένσταση αοριστίας της τράπεζας στη δίκη της ανακοπής

Με τον προτεινόμενο ισχυρισμό επιχειρείται να αντιμετωπιστεί η ένσταση αοριστίας, την οποία  με μεγάλη ένταση προτείνουν τα πιστωτικά ιδρύματα στις δίκες ανακοπών, ιδίως όταν δεν υπάρχει οικονομική τεχνική έκθεση, σχετική με την πίστωση και δεν διαβλέπεται ως πιθανή η διενέργεια δικαστικής πραγματογνωμοσύνης.

Σε πάρα πολλές περιπτώσεις η εν λόγω ένσταση γίνεται δεκτή από τα δικαστήρια (δυστυχώς, μάλλον κατά παράβαση του Νόμου, όπως θα δείτε στο κείμενο) με αποτέλεσμα μια, επί της ουσίας, νομιμοποίηση των παράνομων, καταχρηστικών, παραπλανητικών, αθέμιτων ή/και επιθετικών εμπορικών πρακτικών των πιστωτικών ιδρυμάτων.

Με τον προτεινόμενο ισχυρισμό, συγκεκριμενοποιείται η ζημία, την οποία υφίσταται ο εκάστοτε καταναλωτής/δανειολήπτης, όχι σε ύψη επιμέρους κονδυλίων αλλά σε εντελώς διαφορετικής φύσεως διπλή ζημία: 

Πρώτον, λογίζεται ως ζημία ο μηχανισμός διαμόρφωσης του χρεωστικού υπολοίπου, δηλαδή η διαδικασία του υπολογισμού του και όχι το υπόλοιπο καθ' αυτό. Έτσι, σε περίπτωση που η διαδικασία διαμόρφωσης του υπολοίπου κριθεί παράνομη, το εκάστοτε φερόμενο ως χρεωστικό υπόλοιπο, που προέκυψε από την λειτουργία αυτού του μηχανισμού, στερείται νόμιμου ερείσματος. Κατ' αποτέλεσμα, εφόσον ο μηχανισμός παραγωγής του χρέους κριθεί παράνομος ή/και καταχρηστικός, δεν είναι νόμιμο και δυνατό να ζητηθεί η καταβολή του με την έκδοση Διαταγής Πληρωμής.

Δεύτερον, ως ζημία λογίζεται και η ίδια η έκδοση της Διαταγής Πληρωμής, κατά το μέρος που επιχειρείται η άσκηση δικονομικών και ουσιαστικών δικαιωμάτων και η παραγωγή εννόμων αποτελεσμάτων, από την λειτουργία του ως άνω παράνομου μηχανισμού διαμόρφωσης του ύψους της οφειλής. Με τον τρόπο αυτό ενδέχεται άλλωστε να ενεργοποιούνται και οι σχετικές διατάξεις για την τετελεσμένη απάτη στο ακροατήριο και σε βάρος του δανειολήπτη, ενώ όπου συναντάται υπέρβαση επιτοκίου ή/και υπολογισμός τόκου επί έτους 360 ημερών, δεν θα πρέπει να αποκλείεται και ο καταλογισμός τοκογλυφίας.

Με τον προτεινόμενο τρόπο, κατά την άποψή μου, δεν απαιτείται ειδικότερη αναφορά κονδυλίων, καθόσον, εν προκειμένω, πλήττεται ο μηχανισμός παραγωγής του χρέους, δηλαδή η αιτία της πληρωμής και όχι το ύψος του καθ' αυτό.

Ακολουθεί το κείμενο του ισχυρισμού, με την υπόμνηση ότι όλα όσα γράφονται εδώ δεν αποτελούν πανάκεια, αλλά επιδέχονται με ευχαρίστηση βελτιώσεις, με την ελπίδα για ταχεία μεταστροφή της νομολογίας, ώστε να συμβαδίζει με τον Νόμο και το Δίκαιο και τέλος με την ευχή για καλή επιτυχία σε όσες και όσους την μεταχειριστούν. 
  



Για όποιον χρειάζεται το κείμενο σε επεξεργάσιμη μορφή, ώστε να κάνει τις δικές του προσθήκες, διορθώσεις ή οτιδήποτε άλλο, μπορεί να το κατεβάσει από εδώ.

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

ΠολΠρωτΧαλκιδικής 83/2013: Ακυρώνεται διαταγή πληρωμής λόγω ακυρότητας της δανειακής σύμβασης

Περίληψη: Καταναλωτής είναι ο τελικός αποδέκτης υπηρεσιών-προϊόντων Τράπεζας, αδιαφόρως αν αυτά προορίζονται για προσωπική ή επαγγελματική χρήση και ο εγγυητής που παρέχει εγγύηση στα πλαίσια μη επαγγελματικής του δραστηριότητας για εξυπηρέτηση όχι δικών του συμφερόντων, αλλά για την εξασφάλιση της οφειλής εμπόρου (βλ. Και ΑΠ 1332/2012).
(Δημοσίευση: ΝΟΜΟΣ)

Σχόλιο: Πρόκειται για μια απίθανη απόφαση από Δικαστές που ξέρουν και τολμούν να αποδίδουν Δικαιοσύνη και όχι από φορμαλιστές υπηρέτες νομιμοποιητικών μηχανισμών της όποιας νομιμοφανούς ανομίας. Δεν γράφω τίποτα άλλο. Διαβάστε την. Αξίζει!
  


Για να κατεβάσετε οτιδήποτε βρίσκετε σε αυτό το ιστολόγιο ανηρτημένο στο scribd, αρκεί να κάνετε εγγραφή στις υπηρεσίες του scribd.com (είναι δωρεάν) και στη συνέχεια να επιλέξετε  "download".

Για όποιον δεν επιθυμεί την παραπάνω διαδικασία μπορεί να κατεβάσει απευθείας μόνο την συγκεκριμένη απόφαση από εδώ ή εδώ (δεν έχω ανεβάσει όλα τα αναρτημένα έγγραφα στο Dropbox ή/και στο Google Drive λόγω έλλειψης χρόνου).

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Αποφάσεις υπερχρεωμένων Ειρηνοδικείου Ξυλοκάστρου

Από την αρχή του Ν. 3869/2010 έχω επιλέξει την οδό της ανάρτησης υποδειγμάτων και της συμβολής κάθε συναδέλφου στην προσπάθειά του ευπρόσωπα να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των πελατών του. Σε αυτή τη λογική, θεωρούσα ότι δεν πρέπει να αναρτώ αποφάσεις υπερχρεωμένων, στις οποίες έχω παρασταθεί (εκπροσωπώντας πάντοτε τον εκάστοτε αιτούντα).

Ωστόσο, επειδή αφενός το κάθε νομολογιακό δεδομένο έχει τη δική του αξία και χρησιμότητα και αφετέρου, επειδή έπεσε στην αντίληψή μου ότι κάποιοι "καλοί" συνάδελφοι φροντίζουν να διασπείρουν διάφορες "ομορφιές", αναρτώ τις δυο (2) πιο πρόσφατες αποφάσεις του Ειρηνοδικείου Ξυλοκάστρου στις οποίες παραστάθηκα ως πληρεξούσιος δικηγόρος των αιτούντων, εκφράζοντας παράλληλα τον απεριόριστο θαυμασμό μου στην αξιοπιστία των απανταχού "πρόθυμων"...

Στην πρώτη απόφαση (147/2013 ΕιρΞυλοκάστρου) η δανειολήπτρια-αιτούσα όφειλε συνολικά το ποσό των 213.632,61€. Με την απόφαση θα καταβάλλει το ποσό των 63.750€ με τριετή περίοδο χάριτος και ύστερα με μηνιαίες καταβολές 312,50€ εκάστη για δέκα εφτά (17) χρόνια. Μείωση απαίτησης: 150.182,61€ 

Στη δεύτερη (148/2013 Ειρ Ξυλοκάστρου) η δανειολήπτρια-αιτούσα όφειλε συνολικά το ποσό των 68.632,76€. Με την απόφαση θα καταβάλλει το ποσό των 15.300€ με μηνιαίες καταβολές 127,50€ εκάστη για δέκα (10) χρόνια.
Μείωση απαίτησης: 53.332,76€

Ακολουθούν οι αποφάσεις:


de jure app